سیگار

این بار نیز

ناگزیر

سیگارم را از ته خواهم کشید

و در جاسیگاری قلبت

خاموشش نخواهم کرد

نمی دانی

که اعتیاد چه جانسوز است

و من معتاد عطر سیگار توام

آن لحظه که بر لبانم دوده می زنی

و مرا به درد اعتیادت فرا می خوانی

می فهمی؟

من یک معتادم

دلت به حالم نسوزد

گرچه دلم را با آتش سیگارت سوزاندی

ولی نمی دانی

هنوز هم

محتاج یک جرقهء آتشم

محتاج یک آغوش باز

محتاج گرمای نوازشم

ای سیگاری!

گریه ام را باور کن

اشکم را ببین

دردم را بفهم

گرچه می دانم

در دریای قلب تو، همه بی معناست

و دیگر

کبریتم روشن نخواهد شد

پس این بار نیز

ناگزیر

سیگارم را از ته خواهم کشید...